Where I lay my head is home. Or is it?

Doğduğum, büyüdüğüm, üniversite okuduğum şehirde yaşıyorum. O kadar çok seviyorum ki burayı, 10 günlüğüne bir yere gitsem, bir haftanın sonunda gözümde tütmeye başlıyor.. Biz şehrimizi normal ölçülerde sevmeyiz, kanımıza işlemiştir, aile kadar önemlidir bizim için. Kimliğimizin büyük bir parçasını oluşturur, gurur duyarız buralı olmakla. Arada istisnalar da vardır tabii, hep şikayet eden, başka yerlere gitmek isteyen, buradan memnun olmayan. Giderler de çoğu zaman. Ama ben hiç onlardan olmadım. Üniversiteyi bitirip, yolumu çizme aşamasına geldiğimde İstanbul'a gitmeyi düşündüm bir süreliğine. Ama sadece bir süreliğine. Sadece CV'me çok istediğim bir okulun adını eklemek, biraz da İstanbul'un nimetlerinden faydalanmak için. (Tam bu süreçte karşıma eşim çıktığı için gidemedim İstanbul'a, ama o çok istediğim okulun adını yine de ekleyebildim CV'me)

Bunun dışında hiç bir zaman başka bir şehirde hayat düşlemedim. Evlenirsem ailemin yanında olmayı, hele de çocuğum olursa onun en çok sevgi tadabileceği şekilde, büyüklerinin arasında büyümesini düşledim. Pek çok kişiye saçma gelebilir bu düşündüklerim, fazla duygusal olarak adlandırabilirler beni. Duygusal olduğumu kabul ediyorum ama "gerçekçi" bence bu duruma daha uygun bir tabir olur. Çünkü gidersem burayı, ailemi ne kadar özleyeceğimi, bebeğim olduğunda keşke ailemin yanında olsaydım diyeceğimi ve yalnızlığa alışmakta zorlanacağımı biliyorum. Ayrıca hayatın özlem çekmeye değmeyecek kadar kısa olduğunu düşünüyorum.

Gel gelelim, hayat karşıma eşimi çıkardı ve onun 4-5 senede bir şehir değiştirmesini gerektirecek bir işi var. Bu, düzenli hayatı seven ve evine çok düşkün olan ben için oldukça ürkütücü bir şey. Tam düzenimi kurup, alışmaya başlamışken düzenimi yeniden bozmak zorunda kalmak düşüncesi beni korkutuyor.

Bu aralar bu düşüncelerle boğuşuyorum. Evliliğimizin ilk zamanları kadar ürkütmüyor beni bu düşünce, alıştırmaya başlamışım kendimi sanırım. Ama yine de elimde olsa hep burada kalırım.