Başlangıç

Uzun süredir blog takipçisiyim. Düzenli olarak yorum yapmasam da sürekli olarak takip ettiğim pek çok blog var. Kendim bir blog açmayı hiç düşünmedim. Yazılarını zevkle takip ettiğim blog yazarları kadar içten, eğlenceli yazabileceğimi düşünmedim çünkü. Duygularımı kolay ifade edemeyen biriyim, başka birisiyle paylaştığım her sıkıntı gücümü azaltır gibi gelir bana, kendi içimde yaşarım acabaları, keşkeleri. En sıcak bulduğum bloglar yazarın duygularını açıkça yazdığı bloglar olduğundan, bunu yapamayacağımı düşünüp hiç yeltenmedim bu işe.

Ama bugün, tam şu anda, hiç kimse okumayacak olsa da, hatta belki de tam bu yüzden, bir şeyler yazma ihtiyacı hissettim buraya. 8 aydır beklediğim şeyin gerçekleşmesini nasıl da istediğimi, gerçekleşmediği her gün kırıldığımı, ama bu 8 ayda sabretmeyi, kendimi dinlemeyi, acele etmemeyi nasıl da öğrendiğimi, başıma gelecek her sıkıntıda- pek çok sıkıntı yaşasam da, çözemeyeceğim şeyler olmadı hiç biri, binlerce şükür- tevekküllü davranabileceğimi sansam da, kendimi şaşırtarak zaman zaman hiç de tevekküllü davranamadığımı ve sonrasında gelen pişmanlığı, beklentimin garip bir şekilde her gün hem artıp hem azaldığını, umudun zaman zaman acıtan, üzen bir şey olduğunu, ama beklemekten vazgeçmeyeceğimi, istediğim şeyin bir gün elbet bana geleceğini bildiğimi yazmak istedim. Bir de bu düşüncelere rağmen aslında yaşadığımın sıkıntı sayılamayacağını bildiğimi, yaşadığım en büyük zorluğun bu olmasını dilediğimi, yalnızca hayatta kendimi bildim bileli istediğim tek şey bu olduğu için böyle davrandığımı ama elbette her şeyin hayırlısını istediğimi söylemek istedim. Bir gün buraya "istediğim oldu" yazmayı diledim.